Geborgen geuren

Het is de zwaarte die me raakt als we de kapel betreden. De stilte die alles wat er was tot aan de deur verstomt. Ik adem in, op z’n allerdiepst. De geborgen geuren van het hout stellen me gerust. Hier voelt het veilig.

We mediteren. Mijn ogen dicht gaan langzaam open. Hechten zich aan het kwetsbare hout op de vloer. Van een eenvoud zo puur dat het me raakt. De man die net onhoorbaar naast me schoof volgt mijn blik en knikt. Begrijpt me zonder woorden. En neemt me mee, naar nog mooier hout. Zo’n 300 jaar oud.

Ik blijf kijken, maar ik zie het niet. Dan pakt hij voorzichtig de toppen van mijn vingers en leidt ze over het gepolijste blad van de tafel die voor ons staat. Eén voor één voel ik de plekken waar de borden van de paters al die jaren hebben gestaan. En ik adem in, op z’n allerdiepst. Wat een prachtig verhaal.’

Op 23 augustus 2018 schreven we met 10 dichters Poëzie in het klooster bij dichter Monica Boschman. Een impressie van één van de bijzondere momenten van die dag in woorden en een klein beetje beeld.