Beslagen Glas

Langzaam wrijft hij met de mouw van zijn jas over het beslagen raam. Even lukt het hem om zijn blik op haar scherp te krijgen. Voor ze weer de schim wordt van de vrouw die ze vroeger was.

Haar kant van het glas is helder. Ze kijkt dwars door hem heen naar de jongen die hij voor haar was. In een wereld die altijd ver achter hem lag. Die hij kent uit de verhalen van vroeger.En hij vraagt zich af wie ze ziet. De jongen van toen of de man van nu, maar dan jonger.

Hij staat voor het raam, bang om naar binnen te gaan. In haar wereld balanceert hij, voorzichtig als een koorddanser, om haar woorden en gedachten heen. Probeert te volgen waar zij leidt, maar raakt zichzelf steeds kwijt in het ritme dat bij haar passen hoort. Soms zevenmijlslaarzen groot, soms schuifelende kousenvoeten klein. Een leven lang hebben zij elkaar aangeraakt. Maar daar waar haar verhalen stoppen zijn ze de verbinding kwijtgeraakt. Daar waar zijn eerste herinnering ontstaat.

Langzaam wrijft hij met zijn mouw over het beslagen raam. Hij ziet haar staan. Broos en doorzichtig. Dan kijkt ze hem verlegen aan. Ontmoet hem met een glimlach in haar verleden. Verwarrend en helend. Het glas beslaat als hij zich omdraait om te gaan.