Schrijven onder de kerstboom

Het is onze traditie. De verjaardag van mijn vader op 2e kerstdag. Met het verstrijken van de jaren dunt het gezelschap echter gestaag uit. En hoe confronterend dat ook is, toch bood het deze kerst een mooie kans.

Door de betrekkelijk rust vind ik voor het eerst in jaren tijd voor een echt gesprek met de jongste zus van mijn vader. Ze blijkt verrassend vasthoudend als het onderwerp schrijven ter sprake komt. En vraagt honderduit over hoe dat werkt, schrijven over je eigen leven. Het muntje valt als ze vertelt dat ze sinds kort zelf schrijft. En sinds kort is sinds het moment dat duidelijk werd dat haar oudste zus, die als een moeder voor haar was, niet lang meer zou leven.

Ze schrijft vooral ’s nachts als ze niet kan slapen. En, zo bekent ze lachend, dan schrijft ze zo snel dat ze het vaak de volgende dag zelf niet kan lezen. Alsof haar pen moeite heeft gehad haar gedachten bij te houden. Maar dat geeft niet. Ze schrijft puur voor zichzelf. Het lost haar verdriet niet op, vertelt ze, maar het geeft voor even rust.

Ineens merk ik dat de gesprekken om ons heen stil vallen. De rest van het gezelschap luistert aandachtig mee. En dan komen de verhalen. Over vroeger, over alles wat ze samen beleefden. Ik opper een boek, met alle familieverhalen, een schrijfster hebben ze immers al. Een dankbare glimlach is het antwoord. En de twinkeling in een paar ogen naast mij doet vermoeden dat dat boek er ooit wel komt.

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page