De kaart

Ze liggen al een tijdje in een la. De kaarten die mijn cursisten schreven tijdens de laatste les Levensverhaal schrijven in december 2016. Kaarten met tekst, woorden, zinnen, misschien zelfs  hier en daar wel een tekening. Ik weet het niet en kom er waarschijnlijk ook nooit achter.

De vraag weet ik nog wel: schrijf één belofte op die je doet aan jezelf. Of die belofte over schrijven moet gaan? Ik glimlach, iedere cursus weer. Ook hiervoor geldt: er is geen goed of fout. Dat lijkt makkelijk, maar blijkt in praktijk het grootste struikelblok in de hele cursus. Want hoe meet je de kwaliteit van je verhaal als er geen meetlat is.

De dichte en handgeschreven enveloppen neem ik mee naar huis. Met de belofte om ze een paar maanden later te versturen. En de postzegel dan? Wie betaalt die…? De vraag die iedere cursus wel door iemand gesteld wordt.

Er is namelijk altijd wel één cursist die zich positief verwondert over de kosten van de cursus in relatie tot de verhalen die de lessen opleveren. Net zoals er waarschijnlijk altijd wel één is die vindt dat iedere cent verspild kapitaal is. Die verwondert zich echter meestal in stilte.

Mijn zelfbeeld is daar blij mee. Mijn gezonde verstand vindt het echter fijn om ook over de verspilling in gesprek te gaan. Want soms is de drempel gewoon te hoog, te steil om hem in zes lessen te nemen. En is het gat tussen verwachting en resultaat te groot om aan het einde van de cursus tevreden te zijn. Maar ook daar zijn mooie verhalen over te schrijven.

De kaarten dwalen door mijn handen en landen als een waaier op mijn bureau. Iedere kaart een stukje mens dat ooit bij mij aan tafel zat. Met het lef om te schrijven. Met nog meer lef om te delen. Met voor mij de taak om oprecht te luisteren. En te genieten van alle bijzondere verhalen.

Met een zachte plof landen de enveloppen op de bodem van de brievenbus. Tevreden wandel ik terug. Blij dat ik de mens die ooit bij mij aan tafel zat, met zoiets simpels als een postzegel, weer voor even kan verbinden met de schrijver die in ieder mens aanwezig is.

 

 

 

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page