Het kind

Ik ken maar weinig van zijn dromen. Of hoe hij ze laat gaan. Alleen de echo van zijn stappen door de mijne. De flinterdunne lach die schatert door zijn ogen. Het eeuwig staren naar een horizon die niemand anders ziet. Nachten die raken meer nog dan dag. Tranen die dalen tot aan het zachtst van zijn matras. Ik ken maar weinig van zijn dromen. Of hoe ik hem moet laten gaan. De verhalen in zijn ogen. De woorden die raken. De duizend klanken van zijn stem. Het kind in zijn alles.

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page

De stad

Je kunt het wel, op eigen benen. De wankelende ronde door de stad. De mensen die zien hoe goed het gaat. Ook al denk ik van niet. De lijnen nog dieper, de waas van vergaan nog net iets sterker. De schijn nog even op. Tot de tijd zich sluit. Dan luid ik de klokken in jouw stad en loop een laatste ronde. Word herkend, zonder te kennen, alleen uit de verhalen en zij misschien ook. Het geloof als ze zien hoe goed het gaat. Ook al denk ik van niet.

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page

Geborgen

Woorden die breken net voordat ze raken. Ontbinden draden, vezel voor vezel, langs het dikst van een huid. Alleen daar waar nooit wrijving was valt een flinterdunne lach, doorzichtig als glas, over een diepste blik naar binnen. Ontrafelt de stilte die dwaalt langs de wervels van een licht gebogen rug. Onthult de plekken waar het zacht is. Waar ik klein en geborgen mag zijn. Zonder het ooit te willen, het weten is genoeg.

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page

Ontwaken

Alleen al om het opkomen, de voorzichtige stilte die langzaam in stukken breekt, geuren die zich hechten aan geuren. Om de ontroerende zachtheid van het ontwaken, zou ik liever dag zijn dan nacht. Ontluikend tegen geborgen.

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page

Foto

Ik schrijf namen op de foto’s om je onrust te verjagen. Definieer je aan de hand van de gezichten op de muur. Alsof je zonder het niets was, niets eigens had. Ik zoek je in de stilte van de kamer. Met je ogen dicht geniet je van de zon op je gezicht. Mijn leven raast voorbij achter de huizenhoge ramen. Jij ruikt slechts de rozen. Het is heerlijk in de tuin.

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page

Het achterland voorbij

Het water stroomt, bijna achteloos,over de rimpels van mijn ruwe huid. Als een rivier door het achterland, waar jij,eindeloos zwervend, op me wacht.Waar we samen, jij de handen stevig in de zakken,slenterend het zandpad over gaan.

Waar de keuken warmte ademt, een welkom.Waar de delfts blauwe kopjes, in al hun vergane glorie,staan te wachten op de koffie van half acht.Waar jij je grijze hoofd, tevreden buigt, over de grootste koppen van de krant.

Maar als jouw beeld verdwijnt, hult de keuken zich in schemerdonker. Terwijl ik mijn kopje was, staat het jouwe onaangeroerd in de kast. Waar het delfts blauw langzaam vergaat. En even aarzel ik bij de ongelezen krant.Misschien morgen, denk ik, als ik met alle liefde die in me is de restanten van jouw tuin, bijna achteloos, voorzie van water.

En terwijl het water door de barsten van de droge aarde stroomt, dringt jouw glimlach zich op aan mijn gedachten. Ik leun nog even in je warmte, voordat ik je zacht vertel dat het tijd is om voorgoed te gaan. Wetend dat ik zonder jou maar voor de helft besta. En dat de beste helft met jou vertrekt. Mijn licht, daar waar ik donker ben.

De zon breekt kwetsbaar door de wolken. En heel even waait de wind, als in een bijna achteloos gebaar, je hand weer door m’n haar. Een belofte als een zachte bries droogt het water in de rimpels van mijn ruwe huid. Het zandpad stuift, onder jouw slenterend vertrek. De handen stevig in de zakken. Eindeloos zwervend. Het achterland voorbij.

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page

Landschap

Vandaag ben ik een landschap. Verstild, verstomd. In het schemer onttrokken aan bijna alle kleur.

Ik waai het stof langs de zolen van de schoenen die mijn grond betreden. Blaas een verloren blad voorzichtig langs de grond. Een korrel zand danst in slow motion voor me uit. Surrealistisch in beweging gaat alles net niet vooruit. Ik adem in, en langzaam uit. Mijn lucht die zindert van belofte. Alsof er iets, of niets gebeuren gaat.

Duizend hoeven rennend door het zachte dorre gras schudden mijn zandgrond langzaam los. Zwart krijgt kleur. Wit verblindt, verrast. De windmolens draaien, de bomen waaien en de zon schijnt op volle kracht. Donkere wolken pak ik langzaam samen. Dynamiek in vol contrast.

Ik vul mij met het water dat de wolken laten gaan. Verander trage modderstromen in kolkend, bruisend water. Ik adem in, en langzaam uit. Mijn lucht die zindert van belofte in het grijsblauw van de schemernacht. Een rivier landt in mijn bedding van een vergane dag. Ik blaas het laatste stof voorzichtig door het water.

Vandaag ben ik een landschap. Verstild, verstomd.

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page

Schrijver

De schemering draagt zijn blik door de vitrage heen naar buiten. Flarden van fietsers trekken voorbij. De koude koffie slaat tegen de glazen van zijn bril als hij zich verslikt. Het ritueel. Alsof hij het had kunnen weten. Of had kunnen veranderen. Hij vermoedt van niet.

De stilte schrijft zijn woorden aan elkaar. Een mist van tranen trekt behoedzaam langs de scherpste randen van zijn zinnen. Alsof hij haar beschermen wil. De waarheid. Of koesteren misschien. Hij weet het niet. Op iedere komma haalt hij adem. Hoort de stemmen in zijn hoofd. In een taal die niet valt te weerleggen. Woorden zonder weerwoord. Hij besluit ze te weerstaan. De duisternis valt.

De zon breekt door het schild van uiterlijk vertoon. De verhaallijn in zwart-wit trekt een spoor van irritatie door de kamer. De schrijver ontwaakt op een leeg vel papier. Zelfs geen eerste zin. Hij geniet van de stilte in zijn hoofd. Bedenkt zijn personages als hij fluitend door de straten van zijn stadje loopt. Struikelt met iedere stap over de wereld aan zijn voeten. En vertrekt voor de schemering valt.

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page

Beslagen Glas

Langzaam wrijft hij met de mouw van zijn jas over het beslagen raam. Even lukt het hem om zijn blik op haar scherp te krijgen. Voor ze weer de schim wordt van de vrouw die ze vroeger was.

Haar kant van het glas is helder. Ze kijkt dwars door hem heen naar de jongen die hij voor haar was. In een wereld die altijd ver achter hem lag. Die hij kent uit de verhalen van vroeger.En hij vraagt zich af wie ze ziet. De jongen van toen of de man van nu, maar dan jonger.

Hij staat voor het raam, bang om naar binnen te gaan. In haar wereld balanceert hij, voorzichtig als een koorddanser, om haar woorden en gedachten heen. Probeert te volgen waar zij leidt, maar raakt zichzelf steeds kwijt in het ritme dat bij haar passen hoort. Soms zevenmijlslaarzen groot, soms schuifelende kousenvoeten klein. Een leven lang hebben zij elkaar aangeraakt. Maar daar waar haar verhalen stoppen zijn ze de verbinding kwijtgeraakt. Daar waar zijn eerste herinnering ontstaat.

Langzaam wrijft hij met zijn mouw over het beslagen raam. Hij ziet haar staan. Broos en doorzichtig. Dan kijkt ze hem verlegen aan. Ontmoet hem met een glimlach in haar verleden. Verwarrend en helend. Het glas beslaat als hij zich omdraait om te gaan.

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page

Een jonge pianist dwarrelt Für Elise door de
tuin. Ergens maait het gras. En terwijl de zon
zich optrekt aan mijn schouders schuur ik de
kozijnen van mijn oude schuur verfrissend wit.

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page