Flowermouth en…

Op 8 oktober 2017 gingen Mas Papo en Sabine Kars, beiden dichter, poëzieliefhebber en muziekfreak, voor het eerst de lucht in met hun programma Over Poëzie en Muziek. Een programma met heel veel ruimte voor bijzondere muziek en gedichten. En een bijzondere kans. Namelijk om de internationaal werkende en zeer talentvolle componist/muzikant Flowermouth een track uit te laten voeren op je eigen gedicht.

Ik deed mee met drie gedichten en zat in december 2017 bij de tien genomineerden. Het gedicht ‘Het achterland voorbij’ haalde in maart 2018 zelfs de top drie. En toen, op 6 mei 2018, op zomaar een zondagavond werd ik ineens de winnaar van Flowermouth en…

Op zondag 3 juni 2018 luisterde ik live in de uitzending van Over Poëzie en Muziek voor het eerst naar de door Flowermouth gecomponeerde track. Een kippenvel moment. En een prachtig voorbeeld van de manier waarop woorden en muziek elkaar kunnen versterken.

Nieuwsgierig? Geniet dan gewoon even mee:

Het interview (en de rest van de uitzending) is hier terug te luisteren.
Natuurlijk is er de track, muziek van Flowermouth en Spoken Word Sabine Kars, en de tekst van het gedicht ‘Het achterland voorbij’.

Over poëzie en muziek is iedere 1e zondagavond van de maand te beluisteren via de website. Een absolute aanrader!

Meer inspirerende muziek van Flowermouth kun je vinden via Soundcloud.

Heel veel luisterplezier!

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page

Schrijfdag SchaikseWeelde

Op 21 april 2018 schreven we met zeven (aspirant) schrijvers een hele dag op mini-landgoed SchaikseWeelde. Een plek met een rijke historie, waar – midden in de natuur en met alle zintuigen op scherp – de verhalen voor het oprapen liggen.

Een impressie van deze prachtige dag met indrukwekkende verhalen in een absoluut inspirerende omgeving hebben we gevat in beelden. Omdat beelden soms meer zeggen dan woorden. Zelfs als het onderwerp een schrijfdag is.

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page

Locatietour 2018

Op 26 maart 2018 gaf ik tijdens de 5e editie van de Locatietour een Zintuigprikkelende schrijfworkshop in het Muntgebouw in Utrecht.

Aan de hand van de schrijfopdracht ‘Ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ daagde ik alle deelnemers uit om met al hun zintuigen op scherp de locatie waarin ze op dat moment waren te ervaren en daarover te schrijven. Met verrassende resultaten!

Er is veel over geschreven. Lees de artikelen op Greater Venues, High Profile Events en Event Goodies.

Of geniet van het beeldmateriaal:

Foto’s: Ramon van Jaarsveld van Clickshots

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page

Onderscheidend schrijven

Er zijn dagen met een gouden randje. Vrijdag 2 februari 2018 was zo’n dag. Een dag waarin ik, samen met Linda Kerkhovenaan de slag ging met een tafel vol enthousiaste (aspirant)schrijvers tijdens de workshop Onderscheidend schrijven. Een dag die in het teken stond van het lef om te kiezen, te schrijven en te delen.

Wat zo’n dag goud maakt? Voor mij zijn dat de persoonlijke gesprekken die ontstaan door het schrijven. De omgeving die veilig genoeg voelt om te delen. De ruimte die er is voor een kwinkslag en een schaterlach.

Tel daar de prachtige ROOTSinspiratielocatie bij waar het ons aan niets ontbrak op en het plaatje is compleet. Genoten dus. En nog steeds.

Bedankt voor de inspirerende dag! Ik heb nog maar eens bevestigd gezien dat je je onderscheidt met teksten die uit je hart komen. Echte verhalen van en over echte mensen, die raken! Niet te veel nadenken, gewoon beginnen met schrijven. En dan komt vanzelf die kwinkslag, lach en hier en daar een traan.Titia Tijmstra

Ter inspiratie ernaartoe, vol ideeën ervandaan… Dank aan iedereen die erbij was!Marleen Bosmans

Geleerd, gedeeld en genoten. Dank daarvoor.” Jeroen de Jong

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page

Vertellingen uit een koloniaal verleden

De grote geschiedenis wordt geschreven door de overwinnaar, door diegene die het voor het zeggen heeft. Maar er zijn ook de verhalen die wij elkaar vertellen, mensen zoals u en ik, verhalen die mondeling worden doorgegeven, van generatie op generatie doorverteld. Over onze ouders, een grootvader of grootmoeder. Over helden en heldinnen, over een land ver weg, over een ver verleden, over onszelf. Verhalen die passen in de grote geschiedenis.

Ik ontmoet Wies van Groningen (88) in 2016. Ze is dan bezig met het schrijven van haar levensverhaal. Herinneringen zijn er genoeg. Bescheiden als ze is vindt ze het echter moeilijk om over zichzelf te schrijven. Maar als ze schrijft en ze vertelt haar verhalen dan lijkt het of ze zingt. En hangen alle cursisten aan haar lippen.

Pas aan het het eind van de cursus kom ik erachter dat ze al een aantal boeken op haar naam heeft staan. Boeken over sterke vrouwen. Vrouwen die in de geschiedenis niet expliciet voorkomen, maar deze geschiedenis wel mee bepalen. En een boek over haar eigen vader, een KNIL-militair. Een boek waarmee ze hem een plaats gaf in haar leven en tegelijkertijd afscheid van hem nam.

Het is zomer 2017 als ik weer iets van haar hoor. Na de cursus is ze blijven schrijven maar tot een boek over haar eigen leven is het nog niet gekomen. De laatste exemplaren van haar gepubliceerde boeken heeft ze afgegeven bij de bibliotheek. Mij vraagt ze om ervoor te zorgen dat haar verhalen goed terechtkomen als haar iets overkomt. Ik weet niet hoe snel ik bij haar langs moet gaan.

“Mijn hele leven is een zoektocht geweest naar mijn identiteit.”

We drinken samen koffie in haar appartement. Ze vertelt dat haar hele leven een zoektocht is geweest naar haar identiteit. Een zoektocht die pas is geëindigd toen ze is gaan schrijven.

Nu heeft ze nog één verlangen: vertellen. Vertellen over een koloniaal verleden dat bij zo weinig mensen bekend is. En dat door degene die het wel kennen vaak wordt doodgezwegen. Met haar verhalen de geschiedenis overdragen aan de generaties die na haar zijn gekomen en nog zullen volgen.

Een prachtig verlangen dat we handen en voeten geven in ‘Vertellingen uit een Koloniaal Verleden’. Een lezing en een documentaire waarin haar verhalen een stem geven aan een verleden dat al veel te lang heeft gezwegen. Voor iedereen die zich herkent in dat verleden of daar nieuwsgierig naar is. Op een manier zoals alleen zij dat kan.

Vertellingen uit een koloniaal verleden | 15 februari 2018 | Bibliotheek IJsselstein | €2,50 |aanmelden via het contactformulier

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page

Wat kan ik van u leren

Met de vergrijzing in ons land neemt de eenzaamheid toe. De Stichting Goed doen voor een ander probeert sinds 2016 deze eenzaamheid te verminderen door de Koffieschenk Buurtprojecten. Het doel is om personen te vinden die slechts vier uur van hun leven willen doneren. Te besteden aan koffiedrinken met eenzame ouderen in hun eigen buurt.

Deze koffiemomenten zorgde voor een scala aan bijzonder verhalen en leidde tot een nieuw project: een boek. Met de in het oog springende slogan ‘Doneer je talent’ ging de stichting op zoek naar voldoende vrijwilligers om dit project te realiseren. En het lukte. Vijftig schrijvers gingen op bezoek bij vijftig ouderen met de vraag ‘Wat kan ik van u leren’ en schreven daarover een verhaal.

Het doel van het boek is tweeledig :
– bewustwording creëren dat ouderen van onschatbare waarde zijn en je inzichten kunnen geven voor je eigen leven.
– geld inzamelen voor het opzetten van meer Koffieschenk Buurtprojecten.

Het boek verbindt meer dan 100 vrijwilligers: schrijvers, ouderen, fotografen en schrijfcoaches. En maakt vijftig ouderen op een prachtige manier zichtbaar namelijk door middel van hun eigen woorden. Ik doneerde mijn talent als schrijfcoach en las met veel plezier mee met een aantal van de prachtige verhalen.

Op 13 december 2017 was de lancering van het boek. Een boek om te lezen, te herlezen en cadeau te doen. Bestellen kan via de website http://www.goeddoenvooreenander.nl

Gewoon doen. Omdat we nooit te oud zijn om te leren.

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page

Ik ben het land van…..

Nieuwsgierig lopen de kinderen het lokaal binnen. De vloer is bedekt met de Wereld van Verschil van MapsTell. Een levensgrote landkaart. De cartografische weergave van de 16 gedragsstijlen die mensen kunnen vertonen. Vandaag de basis voor de workshop creatief schrijven met de  titel “Ik ben het land van…”

Voorzichtig lopen ze om de kaart heen. Op mijn uitnodiging om vooral over de kaart te lopen wordt met ongeloof gereageerd. Mag dat? Ja! En zelfs met je schoenen aan. Wat een feest!

Verkennend gaan we op zoek naar het mooiste stuk land in de Wereld van verschil. We zien vuurtorens, bergen, vulkanen, steden en rivieren. In opperste concentratie trekken de kinderen een deel van de wereld over op papier en creëren hun eigen land. Het land van….

We tekenen huizen, rivieren, steden en bergen in het land. We bouwen het land vol met kleuren, familie, sport, hobby’s en alles wat ons verder bijzonder maakt. Een inspirerende middag waarin ik geraakt wordt door de creativiteit, leergierigheid en eigenheid van ieder kind.

In het tweede deel van de workshop, een week later, gaan we schrijven. Een heus gedicht, met de titel ‘Ik ben het land van…”. Het is mooi om te zien hoe de kinderen elkaar helpen. De oudsten helpen de jongsten, met het begrijpen van de opdracht, het schrijven en het voordragen op de mat.

Uiteindelijk staan ze er allemaal. Stuk voor stuk. Groot en iets minder groot. De een vol zelfvertrouwen, de ander met een duwtje in de rug. Met een heus gedicht. Een verhaal over de wereld waarin zij beleven. Met hun voeten stevig op de mat presenteren ze zichzelf. Vol trots en met lef.

Wat heb ik veel geleerd over deze kinderen en hun gedrag ten opzichte van elkaar. En wat hebben ze, bewust en onbewust, veel geleerd over en van elkaar. Een heel bijzondere ervaring.

 

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page

Kleine woorden

Vandaag schrijf ik een column. Ik staar al uren naar een leeg vel papier. In het absolute besef dat ik eigenlijk helemaal geen column wil schrijven. Een column betekent immers iets van jezelf laten zien. En dat wil ik niet. Niet op papier in ieder geval.

In persoonlijke interactie met de ander, geen probleem. Maar helemaal alleen, op een kaal vel papier? Vogelvrij voor de interpretatie van de lezer? Zonder stuur van mijn kant, anders dan alleen maar woorden? Zonder de kracht van intonatie, of non verbale communicatie? Geen denken aan.

Dus volgt het dilemma. Schrijf ik toch een column, dwars door mijn eigen bezwaren heen, of laat ik het los. Omdat iedereen het doet, doe ik het lekker niet. Een rebelse daad van tegendraads. Een prachtig statement. Mits je het natuurlijk wel in je hebt om een column te schrijven. In mijn geval niets meer of minder dus dan een slap excuus.

Begin gewoon. Ik roep het tegen iedere cursist die ik tegen kom. Geloof in jezelf, dan kun je het. Ik kan het ook wel. Maar ik wil het niet, zo’n column schrijven. Want als ik het wel zou willen dan moet het minimaal wereld veroverend, gezagsondermijnend, nek-verrekend-als-ik-langsloop, groots worden. En dat wordt het niet.

Ik heb namelijk geen mening die nog nooit ergens verkondigd is. Geen drive om dat wat dagelijks leven is uit te vergroten en aan de kaak te stellen. Geen hekel aan een president van welk land dan ook waar tegen ik in mijn eigen woorden van leer wil trekken.

Ik heb geen grote woorden. Alleen maar kleine. Klein genoeg om langs je oren te waaien als het eerste zachte lentebriesje met kerst. Waarvan de impact pas merkbaar is als de wind al lang weer is gaan liggen. Woorden die je raken zonder dat je de beweging voelt. Die zorgen dat je koers wijzigt zonder van richting te veranderen.

En dan ineens schrijf ik. Kleine woorden op wit vel papier. In het besef dat ik niet meer nodig heb dan dat om mezelf te laten zien. Woorden die me passen als een tweede huid. Niet groter dan ik zelf zou willen zijn. En ik schrijf, een klein column. Een fluistering. Als de oorverdovende stilte in het oog van de orkaan. En het smaakt naar meer. Veel meer.

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page

Bagagedrager

Op het lichte gekras van de pennen om mij heen laat ik mijn ogen over de tafel dwalen. Een gestructureerde chaos van kleuren en (aspirant) dichters. We schrijven poëzieweek 2017 en de workshop Dichten met een knipoog. We beginnen met landen, dus schrijven de dichters bij zomaar een zin. De focus van thuis, van onderweg, van druk zijn in je hoofd, naar de tafel waar het allemaal ontstaat.

De zomaar een zin is: Met opzet verdwalen. Het gedicht dat ontstaat gaat over de tijd van nu en toen. Hoe je nu niemand meer nodig hebt om de weg naar huis te vinden. Hoe je in deze tijd alleen nog met opzet kunt verdwalen. En welke avonturen je mis loopt door de weg niet te vragen, aan zomaar een willekeurige voorbijganger. Zomaar een blonde krullenbol met lachende blauwe ogen die je spontaan meeneemt achter op zijn fiets. En verder….

De tafel fantaseert er lustig op los. De romantiek vult de lucht met iedere strofe die in de hoofden van de dichters ontstaat. En de wangen kleuren rood van de voorpret…….

We schrijven een middag later. Mijn oog valt in de plaatselijke krant op het verhaal van een man uit Syrië. Die zomaar verdwaalde in ons mooie IJsselstein. Niet met opzet, maar toch. En de weg vroeg. Aan een vriendelijke mevrouw op de fiets. Die hem meenam, achterop. En eindeloos bleef trappen op weg naar zijn bestemming. Wel een half uur lang. En verder……

Verder vertelt het verhaal niet. Ook niet of er sprake was van romantiek. Het verhaal is een bedankje. Aan de naamloze bagagedrager. Die met knipperend achterlicht zomaar in de onbekendheid verdween.

De dichters krassen verder met hun pennen. Het thema is humor, dus spelen we met interpunctie. En laten we langzaam het strakke rijmschema van het Triolet los. Een diepe lach over de onderstroom van ernst.

Waar ben ik? Nu ik ben verdwaald
Spring maar! Achterop? Ik breng je wel even
Waarheen breng je mij? Wat brengt mij dit?
Waar ben ik nu? Ik ben verdwaald
In verwarring, verblijd, verliefd?
Blij dat ik zit, achterop, wil ik wel mijn liefde geven
Waar? Ben ik nu…..?! Ik ben verdwaald
Spring maar! Achterop! Ik breng je! …..wel even.

Linda Kerkhoven

Misschien moeten we met z’n allen maar eens wat vaker met opzet verdwalen. In stegen en straten waar we niet eerder kwamen. In het vertrouwen dat we altijd de weg kunnen vragen. Dat er altijd een bagagedrager langs komt om ons te dragen. Een rug die ons uit de wind houdt. En benen die blijven trappen tot we op onze bestemming zijn. En daar dan over schrijven.

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page