Leap of Faith

De gezichten in de kamer.
De zacht geharste tranen
die zich hechten aan het hout.

Tot as vervallen vragen,
zwart geblakerd goud.

Het licht breekt op een schaduw
in het schemerdonker. Omarmt
de warmte van een leven dat vergaat.

Het hoofd oneindig gebroken,
handen onwrikbaar gebogen,
om wat ook had kunnen zijn.

Dit gedicht is geschreven bij het werk Leap of Faith van beelden kunstenaar Ketlin van Esschoten.

Schrijven bij MIJ – Kijken met je hoofd

Liselot Veenendaal, Ge-saw-ten gestalte, acryl op canvas, 2017

Een ander perspectief
de emotie voorbij, maakt
taal tot nieuwe beelden,
laat de lagen van het leven,
los van elkaar bestaan en vult
de gaten in het heden met
de woorden uit mijn hoofd.

Op 8 mei 2019 schreven zeven enthousiaste schrijvers mee tijdens de workshop Schrijven bij MIJ – Kijken met je hoofd in Museum IJsselstein.
Een avond waarin we al schrijvend op zoek gingen naar de impact die beeld en taal op elkaar kunnen hebben. Geïnspireerd door de lopende tentoonstelling ‘Beeld Taal’.

Strandjutter

Ik jut strand. Korrel voor korrel,
tot de bodem is bereikt.
Langzaam stijgt het water.
 
Wordt zee weer vaste land.
En vaste land weer zee.
Waar ik onverschrokken stond
raak ik onder water.
 
Ik jut strand. Waterzakken vol.
De zee weer waar hij was.
Ik wring het zout mijn ogen uit
en voel de grond verstijven.
 
Ik jut strand. Waar ik zee vind
zwem ik water. Waar ik strand vind
rust ik zand.
 
Ik jut strand. Het tij wist mijn sporen.
Water. Het strand verlaten.
Alsof er nooit een jutter was.
 

De Schrijfkroeg

Er is al jaren een beeld: een boerenschuur, twee openslaande deuren, een weiland voor de deur en ergens in de verste verte de dauw die zich in de vroegte van de vroegste morgen optrekt aan de poten van een oude koe die gezapig staat te grazen. Binnen staat een grote houten tafel, geurt de geur van versgemalen koffie door de ruimte en bakt de verse appeltaart zich langzaam bruin.

Het beeld heeft een doel: een plek creëren waar schrijvers in alle rust kunnen komen schrijven.

Het doel heeft sinds 1 maart 2019 een naam: De Schrijfkroeg. En een vorm, anders dan het beeld in mijn hoofd, maar niet minder inspirerend; een lokaal in een oude school. Een school die onder de naam De Centrale onderdak biedt aan creativiteit en saamhorigheid. Een plek waar ik één dag per maand de deuren open sla, de schrijftafel dek en verse koffie zet.

Koffie voor de schrijvers die al bij het krieken van de eerste schrijfdag voor de deur van de Schrijfkroeg blijken te staan. Schrijvers die in stilte schrijven en in alle rust ervaringen delen. Die schrijven aan businessplannen, manuscripten, levensverhalen of zomaar wat gedachten. Schrijvers die na een dag ontspannen werken tevreden naar huis gaan. Met de belofte om terug te komen.

Dat één van de schrijvers op die eerste dag een journalist was die een prachtig artikel schreef voor de plaatselijke krant was de kers op de taart van een dag die ook zonder dat mooier was dan ik van tevoren had kunnen bedenken.

Met veel plezier kijk ik uit naar alle schrijftafels die ik nog ga dekken. Iedere eerste vrijdag van de maand staat de verse koffie voor alle schrijvers klaar en sla ik de deuren open. Nu alleen de koe nog en misschien wat grazend gras.

De Schrijfkroeg is een initiatief dat uitgevoerd wordt onder de vlag van IJsselstein Schrijft.

Buurtgezinnen middag

Buurtgezinnen.nl zorgt ervoor dat ouders weer op adem kunnen komen en kinderen zich positief kunnen blijven ontwikkelen. Dat doen ze o.a. door gezinnen die overbelast zijn te koppelen aan gezinnen in de buurt die ondersteuning willen geven. Maar ook door het organiseren van middagen waar samen plezier maken centraal staat.
Op 13 januari 2019 schreef ik met de kinderen (en hun ouders) Zelfportretten tijdens de buurtgezinnen middag in Museum IJsselstein. De uitvoering was simpel: de impact groot. En het plezier eindeloos.

Nachtlandschappen

Het is daar dat ik één word met
mijn schaduw en slechts de echo van
mijn stappen verraadt dat ik meer ben.
 
Het is daar dat woorden zinnen worden,
dat het diepst van mijn gedachten de stilte
oplost tot een geborgen gefluister.
 
Het is daar waar zicht me laat dwalen
en tast me weer vindt, in een eindelijk
of eindeloos alleen.
 
Waar daglicht me redt, maar
veel te vroeg nog laat ontwaken.

Hagelwitte gympen

Met een licht verontschuldigende blik richting mijn hagelwitte gympen laat ik de hakken route voor wat het is, ren de trap op en het bos in; de sneaker route. De bunkers op de route spreken tot de verbeelding. Wat zou ik hier graag even gaan zitten schrijven. Achter me wordt dezelfde bunker gedefinieerd als griezelig en vies. Ik glimlach om het verschil in beleving dat op deze bijzondere plek met een grote diversiteit aan mensen zo ontzettend hoorbaar is.

Deze plek is Fort de Batterijen in Nieuwegein waar Linda Kerkhoven het allereerste Locatiecongres organiseert. We zijn, na een inspirerende ochtend, onderweg naar de lunch. Een feeërieke plek tussen de bomen. De aankleding van de tafel is betoverend, de insteek verfrissend en de tijd vliegt voorbij.

En dan het moment waar ik voor kom. Mijn kennisklas Offertes schrijven in (huis)stijl. Een kakofonie van stemmen galmt langs de gewelven als de deelnemers een plek zoeken. Gevolgd door pure stilte – het geluid van schrijven. Wel tien minuten lang. De energie die los komt in het uur dat we schrijven en delen is heerlijk, de teksten zijn absoluut verrassend en het resultaat verbluffend. We eindigen met 17 offertes die allemaal op hun eigen persoonlijke manier uniek zijn. Wat een keuze voor mij als opdrachtgever als deze uitvraag echt was geweest. En wat een prachtig platform voor alle aanwezige locaties om zichzelf te presenteren en zich door middel van de juiste woorden te onderscheiden van de rest.

Met m’n voeten in het gras en de zon in mijn rug geniet ik nog even na. Eén van de gasten landt aan mijn tafel. De tijd die er is om even stil te staan binnen de dynamiek van de dag helpt ons aan een mooi gesprek dat net iets verder gaat dan de vele snelle handdrukken die ik vandaag al ontmoette.

Het decor wisselt ondertussen van koffie met theetuin naar borrel. En na een plenaire afsluiting van de dag wisselen de gasten naadloos mee. Meer verdieping volgt onder het genot van een scala aan hapjes en dranken. En dan komt er ook aan deze dag een einde en een afscheid. Een afscheid met de belofte van nog heel veel meer contact.

Thuis slinger ik mijn niet meer zo hagelwitte gympen in de wasmachine. De modder verdwijnt en effent het pad voor nieuwe stappen die naar aanleiding van deze dag zeker zullen volgen. Ik heb genoten!

Offertes schrijven in (huis)stijl is onderdeel van de trainingsdag Onderscheidend schrijven. Lees er hier meer over.

Verlegen geel

Een kaart. De contouren van een route met ruimte om te dwalen. Een zoektocht naar woorden die zich hechtte aan gevels in een definitief zijn. Zinnen verborgen achter deuren gesloten , maken nieuwsgierig naar meer. Het zijn de plekken, de vormen die de interpretatie mede bepalen. Roest dat roest vindt in het zicht van de haven. Woorden die je dragen over de golven heen. De weg er naar toe, de maat van de treden die de stappen vertragen. Tot aan het verlegen geel onder woorden die raken als het eindpunt van een prachtige reis.

Literaire wandeling Zutphen