Verlangen

Er hangt een stilte in de kamer die maar niet wil wijken.Je lichaam ademt zacht tegen de spijlen van het bed. Het gebroken wit van de gordijnen vouwt zich om de plooien van de wind waarmee je plotseling vertrekt.

Radeloosheid slaat de ramen dicht. Roerloos rust mijn blik tegen het schemerdonker glas. Een uitzicht dat vergeet te reiken. De wereld steeds kleiner. Geborgen als je was.

Het is daar dat ik één word met mijn schaduw en slechts de echo van
mijn stappen verraadt dat ik meer ben.

De contouren vervagen

Het is daar waar zicht me laat dwalen en tast me weer vindt, in een eindelijkof eindeloos alleen.

Het duurt uren voor ik je gezicht herken. Ik lees de woorden van je lippen met de zachtste toppen van mijn hand. Op het ritme van je hart herhaal ik de verhalen. Over wat we samen waren. Het rijgen van de dagen.

Je vraagt me of het liefde was.

Ik adem woorden die zich hechten aan het glas. Een antwoord dat maar niet wil wijken.

Het is daar waar klanken zinnen worden, waar het diepst van mijn gedachten de stilte oplost tot een geborgen gefluister.

Het is daar dat daglicht me redt, maar veel te vroeg nog laat ontwaken.

De tijd tikt langzame seconden naar een verlossend schemerdonker. Je lichaam ademt zacht tegen de spijlen van het bed.

Vrienden

Soms vraag ik me ineens af hoe het met je is.
Of je gelukkig bent. Of je veranderd bent.
Of het wordt zoals het vroeger was.
Of ik dat zou willen. Soms vraag ik liever niets.

Ik dacht dat vrienden eeuwig waren,
of minimaal een leven lang. Nu bouw ik
muren om te slechten met wachters bij
de poort.

We bouwden levens, zij aan zij, verloren
idealen, delen van het leven die niet
maakbaar waren. Leven bracht
ons samen, de waarheid brak ons op. En later..

Mijn vingers die vol ongeloof de letters
van de namen lazen. De randen van het
onbewerkt karton die me raakten tot ver
onder mijn huid. De zachtroze geur
van eindeloos vervuld verlangen.
Het ‘toen was het voorgoed voorbij’.

Soms schuil ik in de ruiten van de stad zoekend naar
jouw silhouet. Om te zien wie je bent zo zonder mij.
Om je blik te ontwijken. Omdat het nooit meer wordt
zoals het vroeger was. Zelfs niet als ik dat zou willen.

Touwtje

Met het glas tegen de deur luister ik naar de geluiden uit mijn jeugd die ik kwijt dacht te zijn. Ik strijk over het zonlicht dat zacht met de muren speelt. Het is de warmte die me boeit, de schaduw van de laatste jaren raakt me niet. Ik hecht niet aan huizen, maar het vermoeden dat de herinnering vervaagt zodra mijn hand het verpulverde behang laat gaat maakt het zwaarder dan ik dacht. Toch trek ik één voor één alle deuren dicht die nooit meer helemaal zullen sluiten. Het touwtje uit de brievenbus verstop ik in mijn diepste zak.

Vanaf hier

Zacht trekt de wind over de wervels
van mijn licht gebogen huid, ademt
dwars door de onbesproken stilte, landt
ergens tussen denken en verlangen naar,
de hand in mijn rug, alles wat ik dacht te weten,
de dagen dat het er iets toe deed.

De warmte vouwt zich troostend om de vragen
die er altijd waren, het antwoord in gebaren die
ik niet verstond. Een allesomvattend dichtbij.

Besef spoelt af en aan zonder me te raken, toch
houd ik steeds mijn adem in. Dan laat ik mijn
gedachten los net voordat ze vallen.

Vanaf hier ben ik niet wat ik verloor.

Schrijven bij MIJ – Kijken met je hoofd

Liselot Veenendaal, Ge-saw-ten gestalte, acryl op canvas, 2017

Een ander perspectief
de emotie voorbij, maakt
taal tot nieuwe beelden,
laat de lagen van het leven,
los van elkaar bestaan en vult
de gaten in het heden met
de woorden uit mijn hoofd.

Op 8 mei 2019 schreven zeven enthousiaste schrijvers mee tijdens de workshop Schrijven bij MIJ – Kijken met je hoofd in Museum IJsselstein.
Een avond waarin we al schrijvend op zoek gingen naar de impact die beeld en taal op elkaar kunnen hebben. Geïnspireerd door de lopende tentoonstelling ‘Beeld Taal’.

Strandjutter

Ik jut strand. Korrel voor korrel,
tot de bodem is bereikt.
Langzaam stijgt het water.
 
Wordt zee weer vaste land.
En vaste land weer zee.
Waar ik onverschrokken stond
raak ik onder water.
 
Ik jut strand. Waterzakken vol.
De zee weer waar hij was.
Ik wring het zout mijn ogen uit
en voel de grond verstijven.
 
Ik jut strand. Waar ik zee vind
zwem ik water. Waar ik strand vind
rust ik zand.
 
Ik jut strand. Het tij wist mijn sporen.
Water. Het strand verlaten.
Alsof er nooit een jutter was.
 

De Schrijfkroeg

Er is al jaren een beeld: een boerenschuur, twee openslaande deuren, een weiland voor de deur en ergens in de verste verte de dauw die zich in de vroegte van de vroegste morgen optrekt aan de poten van een oude koe die gezapig staat te grazen. Binnen staat een grote houten tafel, geurt de geur van versgemalen koffie door de ruimte en bakt de verse appeltaart zich langzaam bruin.

Het beeld heeft een doel: een plek creëren waar schrijvers in alle rust kunnen komen schrijven.

Het doel heeft sinds 1 maart 2019 een naam: De Schrijfkroeg. En een vorm, anders dan het beeld in mijn hoofd, maar niet minder inspirerend; een lokaal in een oude school. Een school die onder de naam De Centrale onderdak biedt aan creativiteit en saamhorigheid. Een plek waar ik één dag per maand de deuren open sla, de schrijftafel dek en verse koffie zet.

Koffie voor de schrijvers die al bij het krieken van de eerste schrijfdag voor de deur van de Schrijfkroeg blijken te staan. Schrijvers die in stilte schrijven en in alle rust ervaringen delen. Die schrijven aan businessplannen, manuscripten, levensverhalen of zomaar wat gedachten. Schrijvers die na een dag ontspannen werken tevreden naar huis gaan. Met de belofte om terug te komen.

Dat één van de schrijvers op die eerste dag een journalist was die een prachtig artikel schreef voor de plaatselijke krant was de kers op de taart van een dag die ook zonder dat mooier was dan ik van tevoren had kunnen bedenken.

Met veel plezier kijk ik uit naar alle schrijftafels die ik nog ga dekken. Iedere eerste vrijdag van de maand staat de verse koffie voor alle schrijvers klaar en sla ik de deuren open. Nu alleen de koe nog en misschien wat grazend gras.

De Schrijfkroeg is een initiatief dat uitgevoerd wordt onder de vlag van IJsselstein Schrijft.

Buurtgezinnen middag

Buurtgezinnen.nl zorgt ervoor dat ouders weer op adem kunnen komen en kinderen zich positief kunnen blijven ontwikkelen. Dat doen ze o.a. door gezinnen die overbelast zijn te koppelen aan gezinnen in de buurt die ondersteuning willen geven. Maar ook door het organiseren van middagen waar samen plezier maken centraal staat.
Op 13 januari 2019 schreef ik met de kinderen (en hun ouders) Zelfportretten tijdens de buurtgezinnen middag in Museum IJsselstein. De uitvoering was simpel: de impact groot. En het plezier eindeloos.

Nachtlandschappen

Het is daar dat ik één word met
mijn schaduw en slechts de echo van
mijn stappen verraadt dat ik meer ben.
 
Het is daar dat woorden zinnen worden,
dat het diepst van mijn gedachten de stilte
oplost tot een geborgen gefluister.
 
Het is daar waar zicht me laat dwalen
en tast me weer vindt, in een eindelijk
of eindeloos alleen.
 
Waar daglicht me redt, maar
veel te vroeg nog laat ontwaken.