De Schrijfkroeg

Er is al jaren een beeld: een boerenschuur, twee openslaande deuren, een weiland voor de deur en ergens in de verste verte de dauw die zich in de vroegte van de vroegste morgen optrekt aan de poten van een oude koe die gezapig staat te grazen. Binnen staat een grote houten tafel, geurt de geur van versgemalen koffie door de ruimte en bakt de verse appeltaart zich langzaam bruin.

Het beeld heeft een doel: een plek creëren waar schrijvers in alle rust kunnen komen schrijven.

Het doel heeft sinds 1 maart 2019 een naam: De Schrijfkroeg. En een vorm, anders dan het beeld in mijn hoofd, maar niet minder inspirerend; een lokaal in een oude school. Een school die onder de naam De Centrale onderdak biedt aan creativiteit en saamhorigheid. Een plek waar ik één dag per maand de deuren open sla, de schrijftafel dek en verse koffie zet.

Koffie voor de schrijvers die al bij het krieken van de eerste schrijfdag voor de deur van de Schrijfkroeg blijken te staan. Schrijvers die in stilte schrijven en in alle rust ervaringen delen. Die schrijven aan businessplannen, manuscripten, levensverhalen of zomaar wat gedachten. Schrijvers die na een dag ontspannen werken tevreden naar huis gaan. Met de belofte om terug te komen.

Dat één van de schrijvers op die eerste dag een journalist was die een prachtig artikel schreef voor de plaatselijke krant was de kers op de taart van een dag die ook zonder dat mooier was dan ik van tevoren had kunnen bedenken.

Met veel plezier kijk ik uit naar alle schrijftafels die ik nog ga dekken. Iedere eerste vrijdag van de maand staat de verse koffie voor alle schrijvers klaar en sla ik de deuren open. Nu alleen de koe nog en misschien wat grazend gras.

De Schrijfkroeg is een initiatief dat uitgevoerd wordt onder de vlag van IJsselstein Schrijft.

Buurtgezinnen middag

Buurtgezinnen.nl zorgt ervoor dat ouders weer op adem kunnen komen en kinderen zich positief kunnen blijven ontwikkelen. Dat doen ze o.a. door gezinnen die overbelast zijn te koppelen aan gezinnen in de buurt die ondersteuning willen geven. Maar ook door het organiseren van middagen waar samen plezier maken centraal staat.
Op 13 januari 2019 schreef ik met de kinderen (en hun ouders) Zelfportretten tijdens de buurtgezinnen middag in Museum IJsselstein. De uitvoering was simpel: de impact groot. En het plezier eindeloos.

Zonder verleden

Een man zonder verleden zit naast me aan een tafel. Er is stof genoeg over om te praten toch blijft het stil. Zijn gezicht, verborgen achter de tijd die verstreek, volgt haar stappen met een onbedoeld verlangen. Zijn verstand duidt haar vanuit een ander perspectief, voor mij niet te volgen. Zijn blik ziet haar dwars door de barsten heen die het leven achterliet. Het verlangen om te lijmen, te polijsten is er niet. Toch beweegt hij liever zonder en trekt zijn blik zich schijnbaar onbewogen terug. Een man zonder gezicht zit naast me aan een tafel. Er is stof genoeg over om te praten, toch blijft het stil.

Nachtlandschappen

Het is daar dat ik één word met mijn schaduw en slechts de echo van mijn stappen verraadt dat ik meer ben. Het is daar dat woorden zinnen worden, dat het diepst van mijn gedachten de stilte oplost tot een geborgen gefluister. Het is daar waar zicht me laat dwalen en tast me weer vindt in een eindelijk of eindeloos alleen. Waar daglicht me redt, maar veel te vroeg nog laat ontwaken. 

Hagelwitte gympen

Met een licht verontschuldigende blik richting mijn hagelwitte gympen laat ik de hakken route voor wat het is, ren de trap op en het bos in; de sneaker route. De bunkers op de route spreken tot de verbeelding. Wat zou ik hier graag even gaan zitten schrijven. Achter me wordt dezelfde bunker gedefinieerd als griezelig en vies. Ik glimlach om het verschil in beleving dat op deze bijzondere plek met een grote diversiteit aan mensen zo ontzettend hoorbaar is.

Deze plek is Fort de Batterijen in Nieuwegein waar Linda Kerkhoven het allereerste Locatiecongres organiseert. We zijn, na een inspirerende ochtend, onderweg naar de lunch. Een feeërieke plek tussen de bomen. De aankleding van de tafel is betoverend, de insteek verfrissend en de tijd vliegt voorbij.

En dan het moment waar ik voor kom. Mijn kennisklas Offertes schrijven in (huis)stijl. Een kakofonie van stemmen galmt langs de gewelven als de deelnemers een plek zoeken. Gevolgd door pure stilte – het geluid van schrijven. Wel tien minuten lang. De energie die los komt in het uur dat we schrijven en delen is heerlijk, de teksten zijn absoluut verrassend en het resultaat verbluffend. We eindigen met 17 offertes die allemaal op hun eigen persoonlijke manier uniek zijn. Wat een keuze voor mij als opdrachtgever als deze uitvraag echt was geweest. En wat een prachtig platform voor alle aanwezige locaties om zichzelf te presenteren en zich door middel van de juiste woorden te onderscheiden van de rest.

Met m’n voeten in het gras en de zon in mijn rug geniet ik nog even na. Eén van de gasten landt aan mijn tafel. De tijd die er is om even stil te staan binnen de dynamiek van de dag helpt ons aan een mooi gesprek dat net iets verder gaat dan de vele snelle handdrukken die ik vandaag al ontmoette.

Het decor wisselt ondertussen van koffie met theetuin naar borrel. En na een plenaire afsluiting van de dag wisselen de gasten naadloos mee. Meer verdieping volgt onder het genot van een scala aan hapjes en dranken. En dan komt er ook aan deze dag een einde en een afscheid. Een afscheid met de belofte van nog heel veel meer contact.

Thuis slinger ik mijn niet meer zo hagelwitte gympen in de wasmachine. De modder verdwijnt en effent het pad voor nieuwe stappen die naar aanleiding van deze dag zeker zullen volgen. Ik heb genoten!

Offertes schrijven in (huis)stijl is onderdeel van de trainingsdag Onderscheidend schrijven. Lees er hier meer over.

Geborgen geuren

Het is de zwaarte die me raakt als we de kapel betreden. De stilte die alles wat er was tot aan de deur verstomt. Ik adem in, op z’n allerdiepst. De geborgen geuren van het hout stellen me gerust. Hier voelt het veilig.

We mediteren. Mijn ogen dicht gaan langzaam open. Hechten zich aan het kwetsbare hout op de vloer. Van een eenvoud zo puur dat het me raakt. De man die net onhoorbaar naast me schoof volgt mijn blik en knikt. Begrijpt me zonder woorden. En neemt me mee, naar nog mooier hout. Zo’n 300 jaar oud.

Ik blijf kijken, maar ik zie het niet. Dan pakt hij voorzichtig de toppen van mijn vingers en leidt ze over het gepolijste blad van de tafel die voor ons staat. Eén voor één voel ik de plekken waar de borden van de paters al die jaren hebben gestaan. En ik adem in, op z’n allerdiepst. Wat een prachtig verhaal.’

Op 23 augustus 2018 schreven we met 10 dichters Poëzie in het klooster bij dichter Monica Boschman. Een impressie van één van de bijzondere momenten van die dag in woorden en een klein beetje beeld.

Verlegen geel

Een kaart. De contouren van een route met ruimte om te dwalen. Een zoektocht naar woorden die zich hechtte aan gevels in een definitief zijn. Zinnen verborgen achter deuren gesloten , maken nieuwsgierig naar meer. Het zijn de plekken, de vormen die de interpretatie mede bepalen. Roest dat roest vindt in het zicht van de haven. Woorden die je dragen over de golven heen. De weg er naar toe, de maat van de treden die de stappen vertragen. Tot aan het verlegen geel onder woorden die raken als het eindpunt van een prachtige reis.

Het kind

Ik ken maar weinig van zijn dromen. Of hoe hij ze laat gaan. Alleen de echo van zijn stappen door de mijne. De flinterdunne lach die schatert door zijn ogen. Het eeuwig staren naar een horizon die niemand anders ziet. Nachten die raken meer nog dan dag. Tranen die dalen tot aan het zachtst van zijn matras. Ik ken maar weinig van zijn dromen. Of hoe ik hem moet laten gaan. De verhalen in zijn ogen. De woorden die raken. De duizend klanken van zijn stem. Het kind in zijn alles.

De stad

Je kunt het wel, op eigen benen. De wankelende ronde door de stad. De mensen die zien hoe goed het gaat. Ook al denk ik van niet. De lijnen nog dieper, de waas van vergaan nog net iets sterker. De schijn nog even op. Tot de tijd zich sluit. Dan luid ik de klokken in jouw stad en loop een laatste ronde. Word herkend, zonder te kennen, alleen uit de verhalen en zij misschien ook. Het geloof als ze zien hoe goed het gaat. Ook al denk ik van niet.