Mijn leven is als krijt

De zon schijnt. De muziek draait. Mijn blauwe monster rijdt. De dag ligt aan mijn voeten. Bij aankomst parkeer ik, zoals voorgeschreven aan de linkerkant van de oprijlaan. De hakken van mijn suède blauwe schoenen zakken zeker vijf cm in de modder als ik de auto verlaat. In een nonchalante beweging trek ik ze soepel los, terwijl mijn aandacht wordt getrokken door een rood exemplaar van hetzelfde kaliber, dat ergens in het gras verdwaald ligt te zijn. Ik glimlach en voel verbondenheid. Maar schijn bedriegt. De achteloos verloren schoen blijkt de start van de echte reis van vandaag. De rode draad die als natuurlijk uit de schoen ontstaat, leidt me zonder moeite door het hoge gras naar mijn bestemming van vandaag: Het Schrijfhuis in Gassel voor de training “levensverhalen schrijven” van Monica Boschman.

Ik land voorzichtig in de warmte van de zon, de gastvrouw en de omgeving. Koffie en een prettig gesprek. En bijna stipt op tijd, de start van de dag. Ruimte en veiligheid. Dat is het eerste doel. Kennismaken zonder feiten maar op basis van verhalen. Laten zien wie je bent zonder te vertellen wat je doet. Het werkt. En binnen deze basis dwalen we de ochtend door. Daar waar buiten de zon lonkt, passeren binnen het draaiboek, de emoties en onze eigen ambities de revue. De ruimte vlak voor de lunch daagt ons uit tot het vormgeven van onze eigen schrijfopdracht. En daar waar iedereen twijfelt, wint de verbeelding het van het verstand en triomferen we “en masse”. Een scala aan nieuwe opdrachten is het resultaat.

“Mijn leven is als krijt. Kijkend door mijn wimperharen, schets ik speels het grote geheel”

Met een hoofd vol enthousiasme en kennis is het tijd voor buiten. In de nog steeds stralende zon, genieten we van een uitgebreide lunch en praten we de ervaringen aan elkaar. Maken we kennis met elkaar, delen we ambities en wandelen in de rust van de omgeving.

De middag tekent zich door de verschillen. Binnen dezelfde basis van het levensverhaal werken we aan onze eigen vorm en drijfveren. Variërend van innerlijk pelgrimeren tot feitelijke mijlpalen in tekst verkennen we waar de ander staat en wil eindigen. Alles binnen dezelfde veiligheid en ruimte die de ochtend creëerde. Met een naam voor onze cursus op zak en het doel helder gaan we zelf nog even aan de slag. Energie door schrijven en, eerlijk is eerlijk, een goed stuk chocola. En opnieuw maken we kennis. Een voorwerp wordt een gedicht. Een gedicht wordt, door voordracht, emotie. De veiligheid blijft.

Met een rugzak aan kennis, een hoofd vol inspiratie en de belofte tot het houden van contact nemen we afscheid. De zon schijnt. De muziek draait. Het blauwe monster rijdt. Naar huis.

“Dit is hoe ik het heb beleefd en hoe ik het me herinner”

Email this to someoneShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrPrint this page